Dzwoneczek i uczynne wróżki

Letnia wyprawa na stały ląd otwiera przed Dzwoneczkiem świat ludzkich wynalazków, domów i przedmiotów, których działania nie może przestać badać. Podczas jednej z wycieczek trafia na niewielki domek zbudowany specjalnie dla wróżek przez Elizę Griffiths. Ciekawość sprawia, że Dzwoneczek wchodzi do środka, a przypadkowo zatrzaśnięte drzwi uniemożliwiają jej ucieczkę. Dziewczynka odnajduje niezwykłą gościnię i zabiera ją do swojego pokoju. Eliza od dawna wierzy w istnienie wróżek, choć jej ojciec, doktor Griffiths, zajęty badaniami przyrodniczymi, traktuje te opowieści jak dziecięcą fantazję. Między dziewczynką a Dzwoneczkiem szybko rodzi się przyjaźń. Wróżka opowiada o Przystani Elfów i pomaga uzupełnić dziennik badań, a przy okazji próbuje zbliżyć Elizę do pochłoniętego pracą ojca. Tymczasem Widia, Mgiełka, Iskierka, Różyczka, Jelonka, Pompon i Klank organizują wyprawę ratunkową. Deszcz uniemożliwia im latanie, dlatego budują łódź i przemierzają niebezpieczną drogę w stronę ludzkiego domu. Sytuacja komplikuje się, gdy doktor Griffiths dostrzega dowód, którego nie potrafi wyjaśnić, i postanawia przedstawić swoje odkrycie naukowcom w Londynie. Ratunek wymaga połączenia pomysłowości wróżek z niezachwianą wiarą Elizy. Wyprawa staje się też dla Widii okazją do naprawienia błędu, który przyczynił się do uwięzienia Dzwoneczka w domku.