Dzwoneczek i bestia z Nibylandii

Jelonka od zawsze ufa zwierzętom bardziej niż ostrzeżeniom, dlatego nawet najbardziej niepokojący odgłos dobiegający z leśnej jaskini budzi w niej przede wszystkim ciekawość. W ciemności odnajduje olbrzymie, włochate stworzenie zranione cierniem i szybko odkrywa, że potężny wygląd nie musi oznaczać złych zamiarów. Bestia zaczyna wznosić kamienne wieże w różnych częściach Nibylandii, a Jelonka, próbując zrozumieć jej zachowanie, nawiązuje z nią niezwykłą więź. Zupełnie inaczej sytuację ocenia Nyks, dowódczyni wróżek zwiadowczyń. Stare zapiski mówią o stworzeniu budzącym się raz na tysiąc lat, którego pojawieniu się towarzyszą burze i groźba zniszczenia Przystani Elfów. Nyks rozpoczyna przygotowania do schwytania bestii, podczas gdy Jelonka stara się przekonać Dzwoneczka, Mgiełkę, Iskierkę i pozostałe przyjaciółki, że legenda może być błędnie rozumiana. Zbliżające się chmury, błyskawice oraz przemiana tajemniczego zwierzęcia sprawiają jednak, że nawet ona zaczyna wątpić we własną ocenę. Wróżki muszą zdecydować, czy zaufać dawnym opowieściom, czy uważnie przyjrzeć się temu, co dzieje się na ich oczach. Nadciągająca burza nie pozostawia wiele czasu, a odpowiedź kryje się w kamiennych konstrukcjach powstających na całej wyspie. Im bardziej Nyks zaciska krąg wokół stworzenia, tym wyraźniej widać, że pośpiech i strach mogą przesłonić prawdziwy cel jego przebudzenia.