Życie wewnętrzne

Blok, mieszkanie, ściana za ścianą, małżeństwo, które dawno przestało być bezpiecznym schronieniem. Michał Miauczyński żyje obok żony, sąsiadów i samego siebie, ale z każdym dniem coraz wyraźniej zamyka się w nerwowym systemie prywatnych rytuałów, podejrzeń i niechęci. Codzienność niby nie przynosi wydarzeń wielkich: rozmowy urywają się w pół zdania, drobne konflikty puchną do rozmiarów katastrofy, a zwykłe odgłosy zza ściany potrafią stać się dowodem na to, że świat sprzysiągł się przeciwko człowiekowi. Wojciech Wysocki prowadzi bohatera przez przestrzeń ciasną, duszną, wypełnioną myślami, których nie da się ani uciszyć, ani sensownie wypowiedzieć. „Życie wewnętrzne” przygląda się temu, co dzieje się pod powierzchnią domowego porządku: frustracji, seksualnemu napięciu, pretensjom, lękowi przed bliskością i agresji chowanej za pozorami normalnego funkcjonowania. Ważny jest tu kontrast między tym, co widzialne, a tym, co rozgrywa się w głowie. Z zewnątrz można zobaczyć zwykłego lokatora, męża, sąsiada; od środka słychać nieustanny hałas rozczarowania. U Koterskiego mieszkanie staje się małym laboratorium polskiej neurozy. Nic tu nie wybucha nagle, bo wszystko tli się od dawna: w spojrzeniach, w słowach, w upokarzających drobiazgach, które z czasem zaczynają rządzić całym życiem.