Porno

Młodość w świecie Marka Koterskiego nie ma w sobie wygładzonej nostalgii. Michał Miauczyński wraca pamięcią do pierwszych fascynacji, cielesnych niepokojów i spotkań z kobietami, które bardziej komplikują życie, niż układają je w przewidywalną opowieść o dojrzewaniu. Tytułowe „Porno” nie jest prostą obietnicą skandalu, raczej sygnałem obsesji, zawstydzenia i ciekawości, które rozrastają się w głowie bohatera szybciej niż umiejętność rozmowy z drugim człowiekiem. Kolejne epizody prowadzą przez wspomnienia, fantazje, nieudane zbliżenia i emocjonalne potknięcia, z których powstaje portret mężczyzny uczącego się własnego pożądania po omacku. Zbigniew Rola gra Miauczyńskiego jako kogoś zawieszonego między pragnieniem intensywności a lękiem przed konsekwencją każdego gestu. Kobiety nie są tu jedynie elementem erotycznej wyliczanki; każda odsłania inny rodzaj bezradności, ambicji, wstydu albo tęsknoty. Rzecz rozgrywa się także w języku: w niedopowiedzianych zdaniach, w głupich przechwałkach, w myślach, które chciałyby uchodzić za odważne, choć często zdradzają tylko niepewność. „Porno” zagląda w obszar, o którym łatwo mówić grubym żartem, a trudniej uczciwie: w pamięć ciała, w chaotyczną edukację uczuć i w męską wyobraźnię, która sama dla siebie bywa najgłośniejszym przeciwnikiem. Zamiast porządnej inicjacji zostaje zapis pomyłek, w których śmieszność i zakłopotanie idą równo obok siebie.