Wszyscy jesteśmy Chrystusami

Adaś Miauczyński wraca już nie jako człowiek tylko poirytowany światem, sąsiadami i własną głową. Tym razem Marek Koterski prowadzi go w stronę najbardziej bolesnego rachunku: alkoholu, ojcostwa i ran zostawionych w dziecku przez dorosłego, który zbyt długo przegrywał z samym sobą. „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” rozpisują jednego bohatera na dwa ciała i dwa czasy. Andrzej Chyra pokazuje młodszego Adasia, pogrążonego w ciągach, awanturach i chwilowych olśnieniach, Marek Kondrat – starszego, który próbuje opowiedzieć własną winę synowi Sylwkowi. Nie ma tu spokojnego rodzinnego albumu. Są powroty, wyrzuty, groteskowe wizje, anioł stróż, zły anioł i polska codzienność przepuszczona przez język pełen rytuałów, powtórzeń oraz pretensji do świata. Koterski wykorzystuje figurę drogi krzyżowej nie po to, by kogokolwiek łatwo wybielić. Raczej po to, by pokazać, jak uzależnienie zamienia dom w stację męki, a dziecko w świadka, który dorasta z cudzym ciężarem. Najtrudniejsze zdania padają między ojcem i synem, gdy śmiech przestaje wystarczać jako obrona. Dlatego film nie zamyka się w opowieści o jednym pijącym mężczyźnie. Pokazuje mechanizm dziedziczenia bólu, w którym każda obietnica poprawy może zabrzmieć jak kolejna krzywda, jeśli padła za późno. W tym rozpoznaniu tkwi jego najbardziej dotkliwa siła.