Nightborn

Fiński las nie daje młodym rodzicom spokoju, jakiego szukali, gdy postanowili zamieszkać w rodzinnym domu Sagi. Stare ściany, ciemność za oknami i ziemia pulsująca własnym rytmem miały stać się początkiem nowego życia dla niej i Jona, Brytyjczyka próbującego odnaleźć się w obcym, surowym pejzażu. Narodziny dziecka szybko burzą ten kruchy plan. Radość ustępuje niepokojowi, a codzienne czynności przy niemowlęciu zaczynają przypominać obrzęd odprawiany przy czymś, czego nie da się nazwać zwykłym macierzyństwem. Saga widzi coraz więcej sygnałów, że z synem dzieje się coś niedobrego; Jon waha się między troską, bezradnością i pragnieniem, by wszystko dało się wyjaśnić zmęczeniem po porodzie. Dom odcina ich od świata, rodzina nie przynosi ukojenia, a dawny folklor wchodzi w życie pary bez pytania o zgodę. Im silniej Saga próbuje zrozumieć własny lęk, tym bardziej zaciera się granica między rodzicielskim wyczerpaniem, koszmarem i czymś starym, leśnym, głodnym. Pierwsze miesiące życia dziecka zmieniają się w próbę, której nikt nie potrafi przejść za nią. Najbardziej przerażające nie są pojedyncze znaki, lecz to, że każdy z nich można jeszcze przez chwilę odsunąć, zbagatelizować, nazwać przesadą. Dopiero ich suma zaczyna układać się w coś, co odbiera Sadze prawo do spokojnego macierzyństwa i zwykłej pomocy.