Ice Cream Man

Bayleen Bay powinno pachnieć rozgrzanym asfaltem, spokojnym latem i słodkim chłodem wafelków sprzedawanych dzieciakom na osiedlowych ulicach. Właśnie dlatego pojawienie się tajemniczego sprzedawcy lodów początkowo nie wygląda jak zapowiedź katastrofy. Furgonetka, melodyjka, kolejka najmłodszych klientów – wszystko mieści się w znajomym porządku małego, zadowolonego z siebie przedmieścia. Dopiero po pierwszych poczęstunkach zaczyna pękać ta śliczna pocztówka. Dzieci zmieniają się gwałtownie, jakby ktoś wyjął z nich zwyczajną ciekawość i zastąpił ją okrutnym impulsem. Rodzice, sąsiedzi i przypadkowi przechodnie coraz szybciej rozumieją, że zagrożenie nie nadchodzi z lasu, opuszczonego domu ani policyjnych kronik, tylko biegnie po ich własnych trawnikach z uśmiechem umazanym słodyczą. Letni dzień przechodzi w chaotyczny koszmar, a pytanie o źródło przemiany ustępuje miejsca znacznie pilniejszemu: jak zatrzymać dzieci, którym dorośli nie chcą zrobić krzywdy, choć sami lada chwila mogą paść ich ofiarą. Pod kolorową powierzchnią kryje się historia o miasteczku bezbronnym wobec czegoś absurdalnego, makabrycznego i przerażająco bliskiego. Dorośli próbują najpierw zachować rozsądek, szukać choroby, zatrucia, zbiorowej paniki. Rozsądek okazuje się jednak mało użyteczny, kiedy kolejne podwórka zamieniają się w pułapki, a niewinne przedmioty z dziecięcych zabaw zaczynają służyć do zupełnie innych celów.