Mumia. Film Lee Cronina

Rodzinny dramat zaczyna się w miejscu, które powinno kojarzyć się z ulgą po latach niepewności. Katie, córka zaginiona podczas pobytu w Egipcie, zostaje odnaleziona po ośmiu latach w sarkofagu, zabandażowana i wciąż żywa. Powrót do domu nie przynosi jednak prostego szczęścia. Dziewczyna mówi mało, reaguje obco, a jej ciało i zachowanie zdradzają, że pustynia nie oddała rodzicom tego samego dziecka, które kiedyś stracili. Charlie i Larissa próbują przyjąć cud bez zadawania zbyt wielu pytań, ale kolejne zdarzenia szybko burzą tę nadzieję. W domu zaczyna narastać strach, pojawiają się ślady dawnego rytuału, a rodzinna bliskość zmienia się w czujne obserwowanie każdego ruchu Katie. Egipska tajemnica nie jest tu przygodową legendą o skarbie, lecz czymś brudniejszym, bardziej cielesnym i prywatnym. Im więcej wychodzi na jaw, tym wyraźniej widać, że mumifikacja mogła być sposobem uwięzienia siły, której nikt nie powinien budzić. Dalia, próbując odtworzyć wydarzenia sprzed lat, trafia na trop ludzi traktujących dawną wiarę jak instrukcję przetrwania. Największe napięcie rodzi się nie w ruinach, lecz przy kuchennym stole, w sypialniach i korytarzach zwyczajnego domu. Niepokój pracuje powoli, bo najpierw trzeba uwierzyć, że powrót dziecka może być jednocześnie darem i początkiem czegoś znacznie gorszego.