Backrooms. Bez wyjścia

Clark jest architektem, któremu życie wyraźnie rozjechało się z planem. Kiedyś pewnie wierzył w porządek ścian, korytarzy i proporcji, w świat zaprojektowany tak, by człowiek mógł się w nim odnaleźć. Teraz pracuje w dziwnym sklepie z meblami, zmaga się z uzależnieniem i sprawia wrażenie kogoś, kto sam dla siebie stał się pomieszczeniem bez wyjścia. Jego terapeutka Mary niesie z kolei własny ciężar, bo przeszłość nie zamyka się grzecznie za drzwiami gabinetu. Gdy Clark odkrywa ukryte przejście w piwnicy sklepu, oboje trafiają do miejsca, którego nie powinno być: żółtawe korytarze, martwe światło, przestrzeń niby znajoma, a jednak obca tak bardzo, że człowiek zaczyna wątpić w pamięć, zmysły i własne ciało. Labirynt nie działa jak zwykła pułapka. On powtarza, przestawia, podsuwa kolejne wersje rzeczywistości, jakby chciał sprawdzić, ile zniesie ludzki umysł. To horror o zagubieniu, ale nie tylko w przestrzeni. Także w sobie, we wspomnieniach i w lęku, który nie potrzebuje potwora, żeby oddychać tuż za plecami.