Martwe zło: Ogień

Alice po śmierci męża szuka pocieszenia tam, gdzie człowiek zwykle chciałby je znaleźć najpierw: u rodziny zmarłego, w domu ludzi, którzy powinni rozumieć stratę bez długich wyjaśnień. Trafia więc do bliskich męża, licząc zapewne na ciszę, wspólne przeżywanie żałoby i jakiś rodzaj schronienia przed światem, który po tragedii robi się nienaturalnie obcy. Tyle że w tej historii rodzina nie staje się bezpiecznym miejscem. Przeciwnie, dom szybko zamienia się w pułapkę, a spotkanie, które miało przynieść ukojenie, zaczyna przypominać zgromadzenie z piekła rodem. Kolejni członkowie rodziny ulegają demonicznej przemianie, jakby śmierć nie zamknęła pewnego rozdziału, lecz otworzyła drzwi dla czegoś znacznie gorszego. Alice musi zmierzyć się nie tylko z żałobą, ale i z koszmarem, który bezczelnie wykorzystuje język bliskości, przysiąg i rodzinnych więzi. Film wraca do świata „Martwego zła” z historią bardziej intymną niż wielką: najstraszniejsze okazuje się nie odludne miejsce samo w sobie, lecz myśl, że ludzie, do których przyszło się po ratunek, mogą jeden po drugim stać się czymś nieludzkim.