Kobiety pragną bardziej

Baltimore jest tu miastem randek, telefonów, wiadomości, nieodebranych połączeń i znaków, które ludzie potrafią interpretować z uporem badaczy starożytnych przepowiedni. Gigi wierzy, że każde spojrzenie, gest i obietnica oddzwonienia coś znaczą, choć zwykle znaczą mniej, niż chciałaby przyznać. Alex, barman znający męskie uniki od podszewki, próbuje tłumaczyć jej brutalną prostotę relacji, ale sam nie jest tak odporny na uczucia, jak lubi udawać. Beth i Neil żyją razem od lat, lecz różni ich stosunek do małżeństwa, które dla niej jest naturalnym krokiem, a dla niego niepotrzebnym papierem. Janine próbuje trzymać w ryzach małżeństwo z Benem, nie widząc od razu, że zdrada i kłamstwa już zaczęły pracować pod powierzchnią. Anna spotyka mężczyznę, który nie powinien zaczynać żadnej nowej historii, a Mary szuka miłości w świecie wiadomości, portali i cyfrowych półgestów. Film splata kilka wątków, ale wszystkie krążą wokół jednej niewygodnej rzeczy: ludzie bardzo często słyszą to, co chcą usłyszeć, a nie to, co naprawdę zostało powiedziane. To komedia romantyczna bez baśniowej gładkości, bo więcej tu pomyłek, zawiedzionych oczekiwań i małych upokorzeń niż wielkich deklaracji pod deszczem. Najciekawsze jest jednak to, że bohaterowie nie pragną cudów. Chcą tylko, żeby ktoś wreszcie mówił jasno, kochał uczciwie i nie zostawiał ich z domysłami większymi niż sama relacja.