Resident Evil: Retrybucja

Ucieczka z pokładu Arkadii miała być początkiem czegoś bezpieczniejszego, a kończy się kolejnym przebudzeniem w miejscu, którego nie powinno być na żadnej mapie. Alice zostaje schwytana przez korporację Umbrella i trafia do podwodnego kompleksu, gdzie rzeczywistość działa jak źle nastawiony teatr przemocy. Zamiast zwykłych korytarzy są tu symulacje miast, atrapy domów i kolejne wersje katastrofy, od Tokio po Raccoon City, przygotowane po to, by testować możliwości wirusa T i sprzedawać apokalipsę jak produkt demonstracyjny. Jill Valentine, dawna sojuszniczka, występuje teraz po stronie wroga, sterowana przez technologię Umbrelli. Ada Wong przynosi Alice propozycję współpracy, a w wyprawie przez sztuczne światy pojawia się też Becky, dziewczynka przywiązana do jednej z klonowanych wersji bohaterki. Im dalej prowadzi droga do wyjścia, tym mocniej rozsypuje się pewność, gdzie kończy się prawdziwe wspomnienie, a zaczyna korporacyjna makieta. Walka z zarażonymi, dawnymi znajomymi i kopiami tych samych twarzy staje się wyścigiem z systemem, który potrafi odtwarzać koszmar w nieskończoność. Nad całością wisi pytanie, czy ucieczka z laboratorium wystarczy, skoro Umbrella nauczyła się produkować całe światy służące tylko jednej próbie generalnej zagłady. Nawet sojusze są tu kruche, bo pod dnem oceanu łatwiej uwierzyć w program niż w człowieka stojącego obok.