Hellboy

Hellboy ma ten szczególny problem, że z wyglądu pasuje bardziej do piekielnej przepowiedni niż do świata ludzi, których próbuje chronić. Jest synem demona, wychowanym przez profesora Bruttenholma, pracującym dla Biura Badań Paranormalnych i Obrony, a więc kimś, kto codziennie udowadnia, że pochodzenie nie musi decydować o lojalności. Ludzie jednak chętnie pamiętają rogi, skórę, ogon i przeznaczenie, zwłaszcza gdy sami potrzebują kogoś, na kogo można patrzeć z lękiem. Tym razem Hellboy trafia w sam środek sprawy związanej z Nimue, Krwawą Królową, dawną czarownicą poćwiartowaną i ukrytą przed światem, która wraca, by sprowadzić na ludzi zagładę. Wokół pojawiają się olbrzymy, potwory, tajne organizacje, przepowiednie i wspomnienie Króla Artura, jakby ktoś wrzucił całą mitologiczną piwnicę do jednego kotła. Hellboy musi walczyć nie tylko z czarownicą i jej planem, ale też z pytaniem, czy sam nie jest narzędziem końca, którego próbuje uniknąć. To opowieść o potworze po stronie ludzi, choć ludzie wcale nie zawsze zasługują, by ktoś taki nadstawiał za nich głowę.