Głębia strachu

Sześć mil pod powierzchnią oceanu nawet najmniejszy trzask brzmi jak zapowiedź katastrofy. Norah Price pracuje w podwiertniczej stacji badawczej Kepler, miejscu odciętym od światła, nieba i zwykłego poczucia czasu. Gdy potężny wstrząs niszczy konstrukcję, bezpieczeństwo znika w jednej chwili, a zalewane korytarze zmuszają ocalałych do ucieczki przez instalację, która jeszcze przed chwilą była miejscem pracy. Kapitan Lucien i niewielka grupa rozbitków wiedzą, że kapsuły ratunkowe nie rozwiązują już problemu. Jedyna szansa prowadzi przez dno oceanu, w ciężkich kombinezonach, ku innej części kompleksu. Im dalej od zniszczonej stacji, tym wyraźniej katastrofa przestaje wyglądać jak zwykła awaria technologii. W ciemności porusza się coś, czego ludzie nie powinni byli obudzić ani zobaczyć. Każdy metr marszu po morskim dnie staje się walką z ciśnieniem, brakiem orientacji i świadomością, że za szybą hełmu rozciąga się obcy świat. Załoga musi trzymać się razem, choć panika i kolejne straty zawężają przestrzeń do oddechu, światła latarki i najbliższego kroku. Historia Williama Eubanka buduje napięcie z klaustrofobii, braku powietrza i obcości głębin, gdzie człowiek okazuje się gościem nieproszonym i wyjątkowo kruchym. Norah musi działać szybciej, niż pozwala strach, bo pod wodą panika rozchodzi się równie groźnie jak pęknięcie w metalowej ścianie.