Praktykant

Ben Whittaker ma siedemdziesiąt lat, uporządkowane życie za sobą i coraz silniejsze poczucie, że emerytura, choć brzmi jak nagroda, potrafi być także bardzo elegancką formą samotności. Po śmierci żony próbuje różnych zajęć, podróżuje, chodzi na kursy, dba o rytuały, ale wciąż czuje, że brakuje mu codziennego sensu, ludzi i miejsca, gdzie rano trzeba się pojawić nie tylko z przyzwyczajenia. Dlatego zgłasza się do programu stażowego dla seniorów w internetowej firmie modowej prowadzonej przez Jules Ostin. Ona z kolei jest kobietą sukcesu, ale sukces w jej przypadku nie oznacza spokoju. Firma rośnie szybciej niż jej życie nadąża się układać, pracownicy czekają na decyzje, inwestorzy na wyniki, rodzina na obecność, a Jules próbuje być wszędzie naraz. Ben trafia do tego świata laptopów, rowerów między biurkami i młodzieńczej energii jak ktoś z innej epoki, ale nie jak zabytek. Film opowiada o spotkaniu dwóch pokoleń bez taniego przeciwstawiania starego i nowego. Czasem doświadczenie nie przeszkadza nowoczesności. Czasem właśnie ono potrafi przypomnieć, że praca, choć ważna, nie powinna pożreć całego człowieka.