Ojciec chrzestny II

Są rodzinne sagi, które opowiadają o miłości, dziedzictwie i pamięci. Tu też wszystko to jest, oczywiście, tylko przykryte grubą warstwą krwi, interesów i ciszy przy stole. Opowieść biegnie dwoma torami. W jednym młody Vito Corleone, po tragedii na Sycylii, trafia do Ameryki i stopniowo uczy się świata, w którym słabość jest zaproszeniem do upokorzenia. Nowy Jork nie daje mu niczego za darmo. Trzeba obserwować, milczeć, czekać i w odpowiednim momencie sięgnąć po władzę. W drugim torze Michael Corleone jest już głową rodziny, ale im wyżej stoi, tym mniej ludzi może naprawdę dopuścić do siebie. Po zamachu na jego życie zaczyna porządkować interesy, szukać zdrajców i zabezpieczać imperium, które miało dać rodzinie siłę, a coraz wyraźniej odbiera jej resztki zwyczajnego ciepła. To nie jest prosta historia o mafii. Raczej chłodne studium dziedziczenia przemocy, awansu, który kosztuje duszę, i samotności człowieka przekonanego, że kontrola ocali wszystko. Cóż, w tym świecie nawet miłość bywa tylko kolejną sprawą do załatwienia.