Taksówkarz

Travis Bickle wraca z wojny, ale trudno powiedzieć, czy naprawdę wraca do świata żywych. Nowy Jork ogląda nocą zza szyby taksówki: mokre ulice, neony, brud, przypadkowe rozmowy, samotność tak gęstą, że można by ją kroić nożem. Bezsenność staje się jego rytmem, miasto – chorobą, a każdy kurs kolejnym dowodem na to, że wszystko gdzieś tu gnije. Do rzeczy. Travis nie potrafi znaleźć miejsca ani wśród ludzi, ani poza nimi. Próbuje zbliżyć się do Betsy, kobiety pracującej przy kampanii politycznej, ale zwykłe gesty okazują się dla niego językiem obcym. Potem na jego drodze pojawia się młoda Iris, uwikłana w świat, z którego według Travisa trzeba ją wyrwać. W jego głowie rodzi się więc misja oczyszczenia, może ratunku, może zemsty, a może tylko rozpaczliwego krzyku kogoś, kto za długo rozmawiał sam ze sobą. Film prowadzi przez psychikę człowieka rozbitego, wściekłego i strasznie samotnego. Nie usprawiedliwia go, ale pozwala zobaczyć, jak niebezpieczna bywa potrzeba nadania własnemu życiu sensu.