Cisza nocna

Lucjan trafia do domu opieki tylko na chwilę, przynajmniej tak brzmi rodzinne wytłumaczenie. Syn oddaje go tam na czas remontu, a nowe miejsce od początku nie ma w sobie kojącej zwyczajności. Korytarze, pokoje i twarze współmieszkańców układają się w codzienność pozornie uporządkowaną, lecz pod spokojną powierzchnią zaczyna drgać coś niepokojącego. Gdy umierają kolejni pensjonariusze, Lucjana dopadają makabryczne wizje, coraz trudniejsze do zbycia jako kaprysy wieku, choroby albo wyobraźni. W świecie, w którym starszy człowiek łatwo może zostać potraktowany jak kłopot odsunięty na bok, jego strach brzmi szczególnie samotnie. Bohater próbuje więc odróżnić prawdę od majaków i zrozumieć, czy w domu opieki naprawdę dzieje się coś groźnego, czy najokrutniejszym przeciwnikiem staje się własny umysł. Wokół niego krążą inni mieszkańcy i pracownicy placówki, każdy ze swoim rytuałem, sekretem albo gotową odpowiedzią, która wcale nie uspokaja. Zwykła instytucja powoli traci tu neutralność, jakby jej ściany przechowywały więcej szeptów, niż powinny. Polski thriller Bartosza M. Kowalskiego zamyka historię w przestrzeni, która powinna dawać bezpieczeństwo, a stopniowo zaczyna przypominać pułapkę. W centrum pozostaje Lucjan, człowiek wystawiony na bezradność, cudzą obojętność i nocną ciszę, w której każdy odgłos może znaczyć więcej, niż chciałoby się przyznać.