Apokalipsa Z: początek końca

Hiszpania pogrąża się w chaosie nie od razu, lecz krok po kroku, jakby świat jeszcze przez chwilę próbował udawać, że wiadomości o nowej chorobie są tylko odległym problemem. Manel od dawna żyje w osobnym apokaliptycznym cieniu: po śmierci żony zamknął się w domu, ograniczając codzienność do samotności i obecności kota. Kiedy przypominająca wściekliznę zaraza zaczyna zmieniać ludzi w agresywne istoty, prywatna żałoba bohatera zderza się z rozpadem całego porządku. Początkowo schronienie wydaje się najlepszą strategią, ale zapasy, cisza w słuchawce i coraz bardziej niebezpieczna okolica zmuszają go do wyjścia. Droga po jedzenie, kontakt z rodziną i bezpieczne miejsce prowadzi przez ląd i morze, przez Galicję, w której zwyczajne pejzaże nagle stają się terytorium ucieczki. Manel musi ufać sobie bardziej niż komunikatom, bo oficjalne instrukcje szybko tracą sens, gdy najbliższa ulica zmienia się w pułapkę. Jego wyprawa jest więc jednocześnie walką o przeżycie i próbą powrotu do ludzi, od których odsunęła go żałoba. Adaptacja powieści Manela Loureiro nie buduje opowieści wyłącznie na samym ataku zakażonych. Najważniejsze pozostaje pytanie, ile człowieczeństwa można zachować, gdy kończą się procedury, instytucje i proste nadzieje, a do ocalenia zostaje czasem tylko własny upór oraz zrzędliwy koci towarzysz.