Bogowie

Zabrze, lata osiemdziesiąte, szpitalne korytarze, papierosy gaszone w pośpiechu i człowiek, który uparł się, że serce nie musi być granicą nie do przekroczenia. Profesor Zbigniew Religa w „Bogowie” Łukasza Palkowskiego nie wchodzi na ekran jako pomnik z brązu. Pojawia się raczej jako lekarz zmęczony, gwałtowny, bezczelnie uparty, rozpięty między wiedzą, ambicją i odpowiedzialnością za pacjentów, którym oficjalna ostrożność nie daje już wielkich szans. Wokół niego krążą współpracownicy, Marian Zembala i Andrzej Bochenek, a także ludzie, którzy w przeszczep serca wierzą mniej niż w święty spokój. Procedury, komisje etyczne, braki sprzętowe i zawodowe układy tworzą gęstą materię codziennej walki. Nie chodzi wyłącznie o jedną operację, choć pierwsze udane przeszczepienie serca w Polsce staje się naturalnym punktem ciężkości. Ważniejsze jest pytanie, ile trzeba poświęcić, żeby przesunąć medycynę o krok dalej. „Bogowie” prowadzą przez historię polskiej kardiochirurgii jak przez pole minowe, gdzie każdy podpis, każda decyzja i każda godzina przy stole operacyjnym mogą zmienić czyjeś życie albo zamknąć drogę na zawsze. Religa nie działa w próżni, bo za każdym medycznym przełomem stoją także chorzy czekający na decyzję innych. Ten ciężar nadaje historii napięcie większe niż sama walka o zawodowy prestiż.