Ojczyzna

W 1949 roku Thomas Mann po raz pierwszy od ucieczki przed nazistami wraca do podzielonych Niemiec. Sławny pisarz, laureat Nagrody Nobla i obywatel Stanów Zjednoczonych, podróżuje czarnym buickiem z Frankfurtu znajdującego się pod wpływem Zachodu do Weimaru kontrolowanego przez Związek Radziecki. Towarzyszy mu córka Erika – aktorka, pisarka i kierowczyni rajdowa, która podczas emigracji aktywnie występowała przeciwko nazizmowi. Oficjalnym celem wyprawy są uroczystości związane z Nagrodą Goethego, lecz każde spotkanie zamienia powrót w polityczny sprawdzian. Dziennikarze, przedstawiciele władz i dawni znajomi chcą wiedzieć, po której stronie zimnowojennego podziału stoi autor. Mann próbuje zachować pozycję artysty przemawiającego ponad ideologicznymi granicami, podczas gdy Erika znacznie ostrzej reaguje na ludzi gotowych zapomnieć o własnym udziale w niedawnej przeszłości. Podróż przez zrujnowany kraj przywołuje także rodzinne konflikty oraz żałobę po Klausie Mannie, którego śmierć pozostaje szczególnie bolesna dla siostry. Ojciec i córka różnią się sposobem rozumienia odpowiedzialności twórcy, emigracji i prawa do ponownego nazwania Niemiec ojczyzną. Kolejne przemówienia, ceremonie i rozmowy odsłaniają napięcie między publicznym wizerunkiem wielkiego pisarza a prywatnym człowiekiem próbującym wrócić do miejsca, które jednocześnie go ukształtowało i odrzuciło. W podzielonym kraju nawet literatura, muzyka i pamięć rodzinna zostają wciągnięte w spór o lojalność, winę oraz przyszłość niemieckiej kultury.