Pojedynek

Po agresji Związku Radzieckiego na Polskę porucznik Karol Grabowski trafia wraz z tysiącami oficerów do obozu w Kozielsku. Przed wojną był utalentowanym pianistą i laureatem konkursu chopinowskiego, teraz próbuje zachować godność w miejscu kontrolowanym przez NKWD. Major Wasilij Zarubin szybko dostrzega jego muzyczne zdolności. Rosyjski agent nie ogranicza się do przesłuchań i gróźb. Buduje z więźniem relację opartą na pozornej uprzejmości, obietnicach oraz wiedzy o pozostawionej w kraju rodzinie. Karol otrzymuje propozycję współpracy, która może ocalić mu życie, ale wymaga zdrady towarzyszy i własnych przekonań. W obozie krążą sprzeczne informacje o wymianie jeńców, powrocie do domu oraz planowanych transportach. Jedni wierzą w negocjacje, inni przygotowują ucieczkę, świadomi ryzyka zbiorowej kary. Zarubin wykorzystuje te różnice, aby osłabić solidarność więźniów. Każda rozmowa z nim staje się próbą rozpoznania ukrytego celu, a najmniejszy gest może zostać uznany za zgodę lub bunt. Karol walczy nie tylko o własne przetrwanie, lecz także o los ludzi, których decyzje zależą od informacji zdobywanych podczas spotkań z agentem. Czas działa na korzyść oprawców, a obietnica łaski coraz wyraźniej przypomina element starannie przygotowanej pułapki. Muzyka daje więźniom chwilowe poczucie normalności, ale dla Zarubina jest także narzędziem nacisku. Występ Karola może zostać przedstawiony jako dowód współpracy, nawet jeśli pianista zgodzi się na niego wyłącznie po to, by pomóc innym.