Zejście

Jaskinia miała być miejscem powrotu do dawnej równowagi, nie kolejną próbą przetrwania. Rok po tragicznej śmierci męża i córki Sarah spotyka się z grupą przyjaciółek, by zejść pod ziemię i na chwilę odzyskać poczucie wspólnoty, ruchu, ryzyka oswojonego przez doświadczenie. Wyprawa prowadzona przez Juno szybko wymyka się jednak z planu. Kobiety trafiają do nieznanego systemu korytarzy, gdzie zawalona droga powrotna, ciemność i ciasne przejścia zaczynają działać równie bezlitośnie jak lęk. Do tego dochodzi odkrycie, że pod powierzchnią nie są same. Ślady wcześniejszej ekspedycji, dziwne malowidła i coraz bliższa obecność człekokształtnych istot zmieniają sportową przygodę w walkę o każdy oddech. Najważniejsze napięcie rodzi się nie tylko z potworów ukrytych w mroku, lecz także z dawnych pęknięć między bohaterkami. Przyjaźń, poczucie winy, zazdrość i instynkt samozachowawczy zaczynają mieszać się w przestrzeni, w której nie ma światła ani prostych wyjść. Pod ziemią nie ma już miejsca na pozory, a każdy sekret, podobnie jak każdy fałszywy krok, może sprowadzić katastrofę. W tej historii zejście oznacza więc także ruch w głąb relacji, urazów i decyzji, których nie da się już cofnąć. Natura miejsca nie wybacza ani pychy, ani zwłoki, ani źle ukrytego strachu.