Poetic Justice

Justice zostaje sama z obrazem przemocy, którego nie da się łatwo wyrzucić z pamięci. Po śmierci chłopaka rezygnuje z planów związanych z college’em, pracuje jako fryzjerka w South Central w Los Angeles i coraz mocniej zamyka się w świecie własnych wierszy. Poezja staje się dla niej miejscem, w którym może nazwać żal, gniew i samotność, choć na zewnątrz wciąż próbuje zachować dystans wobec ludzi. Podróż do Oakland, rozpoczęta bardziej z konieczności niż z potrzeby przygody, sadza ją w jednym samochodzie z Luckym, młodym listonoszem niosącym własny bagaż rozczarowań. Początkowo między nimi więcej jest nieufności niż rozmowy, więcej zaczepnych zdań niż gotowości do słuchania. Droga stopniowo odsłania jednak wspólne doświadczenie życia w świecie, gdzie przemoc, strata i odpowiedzialność wchodzą w codzienność bez zaproszenia. Obok przyjaciół, mijanych miejsc i kolejnych postojów Justice zaczyna dostrzegać, że uczucie nie musi oznaczać zapomnienia o przeszłości. Może być raczej próbą ponownego wyjścia do ludzi, bez zdradzania samej siebie. W tej historii ważna jest sama trasa, jej rozmowy, przerwy i napięcia, bo właśnie w podróży bohaterowie mogą powiedzieć więcej, niż potrafiliby powiedzieć w miejscu, które każdego dnia przypomina im o stracie.