Tamte dni, tamte noce

Lato 1983 roku w północnych Włoszech ma rytm leniwych śniadań, muzyki ćwiczonej przy fortepianie, książek czytanych w ogrodzie i rowerowych przejażdżek po rozgrzanych drogach. Siedemnastoletni Elio Perlman spędza wakacje w rodzinnej willi, między językami, kulturą i światem dorosłych, do którego wciąż podchodzi z mieszaniną ciekawości oraz niepewności. Przyjazd Olivera, amerykańskiego doktoranta pracującego u jego ojca, burzy ten pozorny spokój. Początkowo między chłopakiem a gościem pojawia się dystans, drażniąca pewność siebie, drobne prowokacje i milczenia dłuższe niż zwykła rozmowa. Z czasem wakacyjna codzienność zaczyna odsłaniać uczucie, którego Elio nie potrafi już traktować jak chwilowego zamieszania. W tle są rodzice widzący więcej, niż mówią, krajobraz Lombardii oraz letnia swoboda, która pozwala pragnieniom dojrzewać niemal niezauważenie. „Tamte dni, tamte noce” skupia się na pierwszym doświadczeniu miłości, na odkrywaniu własnego pragnienia i na kruchości chwil, które nabierają znaczenia dopiero wtedy, gdy zaczynają przemijać. W tej historii najważniejsze są spojrzenia, niedopowiedzenia i świadomość, że jedno lato może zostać w człowieku dłużej niż całe lata uporządkowanego życia. Guadagnino prowadzi tę przemianę bez gwałtownych deklaracji, pozwalając, by napięcie gromadziło się w rozmowach, gestach, muzyce i pozornie zwykłych chwilach.