O psie, który wrócił do domu

Bella jest psem, który znajduje swoje miejsce przy Lucasie, młodym mężczyźnie o dobrym sercu i wystarczającej ilości ciepła, by bezdomne zwierzę mogło uznać: dobrze, to jest mój człowiek. Ich więź rodzi się zwyczajnie, bez wielkich deklaracji, z codziennych powrotów, głaskania, wspólnych chwil i tego psiego przekonania, że dom to nie adres, tylko zapach ukochanej osoby. Kiedy jednak przepisy i ludzka niechęć rozdzielają Bellę z Lucasem, suczka trafia setki kilometrów od niego. I wtedy zaczyna się podróż, która dla człowieka wymagałaby mapy, telefonu, samochodu i wielu racjonalnych decyzji, a dla psa oznacza głównie węch, instynkt i niewzruszoną wiarę, że trzeba wrócić. Bella przemierza góry, lasy i miasta, spotyka ludzi życzliwych oraz niebezpiecznych, zaprzyjaźnia się nawet z młodą pumą, którą traktuje jak kogoś bliskiego. Film opowiada o wierności w najczystszej, zwierzęcej formie. Nie ma tu wielkiej filozofii, a jednak jest coś poruszającego w uporze istoty, która nie zna pojęcia „niemożliwe”. Wie tylko, że jej człowiek gdzieś czeka, a więc droga musi prowadzić do domu.