Hugo i jego wynalazek

Paryż lat 30. pachnie tu parą z lokomotyw, kurzem starych mechanizmów i tajemnicą ukrytą za tarczami wielkich zegarów. Hugo Cabret mieszka samotnie na dworcu Montparnasse, choć każdego dnia musi udawać, że ktoś dorosły nadal nad nim czuwa. Nakręca zegary, wymyka się inspektorowi dworcowemu i zbiera części potrzebne do naprawy automatu, który został mu po ojcu. Chłopiec wierzy, że mechaniczny człowiek zapisze wiadomość z przeszłości, może ostatni ślad po kimś, kto nauczył go patrzeć na świat przez pryzmat trybików, sprężyn i obrazów. Kradzież drobnego elementu prowadzi go do zgryźliwego sprzedawcy zabawek, a później do Isabelle, dziewczyny z kluczem pasującym do uszkodzonej maszyny. Ich poszukiwania odsłaniają historię Georgesa Mélièsa, dawnego magika kina, który po latach milczenia próbuje zapomnieć o własnych marzeniach. Zamiast prostej przygody pojawia się opowieść o dziecku szukającym domu, o pamięci zapisanej w przedmiotach i o tym, że nawet popsuty mechanizm może ruszyć, jeśli trafi w odpowiednie ręce. Dworzec nie jest więc tylko kryjówką. Staje się mapą sekretów, gdzie każdy sklepik, przejście i zakazany korytarz może doprowadzić chłopca do odpowiedzi, której dorośli wolą nie pamiętać. Najważniejsze wskazówki przychodzą cicho: w rysunku, filmowej taśmie, zapomnianym nazwisku i geście człowieka, który dawno temu przestał wierzyć we własną wyobraźnię.