Zew krwi

Buck jest psem o wielkim sercu i równie wielkiej pewności, że świat zasadniczo należy do niego. Żyje wygodnie w Kalifornii, w domu sędziego Millera, gdzie może rozrabiać, cieszyć się przestrzenią i nie przejmować się specjalnie konsekwencjami. Potem przychodzi noc, skrzynia, porwanie i brutalne przebudzenie w rzeczywistości, w której nikt nie pyta psa o zgodę. Buck trafia na północ, w środek gorączki złota, do krainy śniegu, lodu i ludzi, którzy zbyt często patrzą na zwierzęta jak na narzędzia. Z domowego olbrzyma musi stać się członkiem psiego zaprzęgu, nauczyć się praw dzikiego świata, siły stada i tego, że przetrwanie nie jest pięknym hasłem, tylko codzienną próbą. Na jego drodze pojawia się John Thornton, samotny człowiek noszący własny ból, z którym Buck nawiązuje więź cichą, prostą i mocniejszą niż wiele ludzkich deklaracji. Film opowiada o przygodzie, ale pod jej śnieżną powierzchnią kryje się historia powrotu do pierwotnego instynktu. Buck nie tyle ucieka od ludzi, ile stopniowo odkrywa, gdzie naprawdę woła go jego własna natura.