Był sobie pies 2

Bailey znów jest przy Ethanie, a więc w miejscu, które dla psa ma sens najprostszy i najpełniejszy: obok ukochanego człowieka, na farmie, wśród zapachów, głosów i codziennych rytuałów. W rodzinie pojawia się mała CJ, wnuczka Ethana, dziewczynka potrzebująca opieki bardziej, niż jeszcze potrafi to zrozumieć. Gdy jej matka Gloria zabiera ją z dala od dziadków, Bailey otrzymuje od Ethana nowe zadanie. Ma odnaleźć CJ w kolejnych życiach i pilnować jej, choć przecież pies nie pisze planów, nie zna map przyszłości i nie rozumie wszystkich ludzkich komplikacji. Rozumie jednak wierność, a to w tej historii wystarcza za kompas. Jego dusza wraca w nowych psich wcieleniach, coraz bliżej dziewczynki, która dorasta, gubi się, marzy o muzyce i szuka własnego miejsca. Obok pojawia się Trent, przyjaciel, który widzi w niej więcej, niż ona sama czasem potrafi zobaczyć. Film opowiada o miłości powracającej uparcie, nawet gdy zmienia się ciało, dom i imię. Jest w tym coś bajkowego, owszem, ale też bardzo ludzkiego: pragnienie, żeby ktoś przez całe życie szedł za nami i pilnował, byśmy nie zostali sami.