Na odwrót

Młode małżeństwo zostaje pokazane nie przez ciąg zwyczajnych scen z codzienności, ale przez coś znacznie bardziej umownego, delikatnego i dziwnie kosmicznego. Ich życie przypomina taniec, w którym kolejne emocje nie następują po sobie grzecznie, jak punkty w planie, lecz nachodzą na siebie, zderzają się i zmieniają kierunek wtedy, gdy człowiek chciałby już mieć wszystko poukładane. Jest żal, jest strata, jest ten rodzaj ciszy, który pojawia się między ludźmi, kiedy nie wiadomo, czy bardziej pragnie się bliskości, czy ucieczki. A jednak historia nie zatrzymuje się wyłącznie przy bólu. Prowadzi bohaterów przez akceptację, czułość i radość, która nie przychodzi jak nagroda za dobrze przeżyty smutek, lecz raczej jak coś, co powoli wyrasta obok niego. Film opowiada o miłości nie jako ładnym haśle z kartki okolicznościowej, ale jako ruchu: czasem chaotycznym, czasem harmonijnym, czasem trudnym do nazwania. W tej krótkiej, eterycznej formie ważne jest nie tyle to, co zostaje wypowiedziane, ile to, jak dwoje ludzi uczy się przechodzić przez ciemniejsze i jaśniejsze miejsca tej samej wspólnej drogi.