Dzień objawienia

Świat stoi tu przed pytaniem prostym tylko z pozoru: co by się stało, gdyby ktoś wreszcie pokazał ludzkości dowód, że nie jesteśmy sami? Nie plotkę, nie migający punkcik na nocnym niebie, nie kolejne nagranie, które można wyśmiać w internecie między obiadem a snem, lecz prawdę tak wielką, że musiałaby wejść do każdego domu, każdego języka i każdej głowy. Opowieść zaczyna się właśnie od takiego napięcia, od przeczucia, że coś ukrywanego za zamkniętymi drzwiami ma za chwilę stać się własnością ośmiu miliardów ludzi. A kiedy prawda przestaje być tajemnicą garstki wtajemniczonych, zaczyna żyć własnym życiem. Jedni będą chcieli ją przyjąć jak objawienie, inni uznają za zagrożenie, jeszcze inni spróbują natychmiast ją kontrolować, sprzedać, wykorzystać albo przemilczeć. W centrum tej historii nie ma więc tylko kosmicznej sensacji. Jest ludzki strach przed tym, że znany porządek świata może rozsypać się w kilka chwil. Bo najtrudniejsze w kontakcie z obcym bywa nie to, co przybywa z zewnątrz, ale to, co budzi się w nas.