Blade: Wieczny łowca II

Blade od lat walczy z wampirami, a robi to z taką konsekwencją, jakby jego życie było jedną długą nocą, w której nie wolno stracić czujności. Jest Chodzącym za Dnia, półczłowiekiem i półwampirem, kimś, kto nie pasuje do żadnej ze stron, ale dla ludzi pozostaje często jedyną skuteczną zaporą przed ciemnością. Tym razem sytuacja wymyka się jednak z prostego podziału na łowcę i ofiary. Pojawia się nowa rasa zmutowanych potworów zwanych Reaperami, a ich pierwszy przedstawiciel, Jared Nomak, zagraża nie tylko ludziom, lecz także samym wampirom. Blade musi więc zawrzeć sojusz z tymi, których zwykle ścigał, i dołączyć do oddziału Krwawej Paczki, stworzonego pierwotnie po to, by zabić właśnie jego. Wspierają go Whistler i Scud, ale zaufanie w tej drużynie brzmi bardziej jak tymczasowa umowa niż cnota. Film opowiada o wojnie z nowym zagrożeniem, lecz najciekawsze zostaje napięcie między koniecznością a odrazą. Blade wie, że czasem trzeba iść ramię w ramię z wrogiem. Gorzej, jeśli wróg przez całą drogę przypomina, że po wszystkim nadal pozostanie wrogiem.