Annabelle: Narodziny zła

Samuel Mullins jest lalkarzem, a więc człowiekiem, który potrafi nadać martwym przedmiotom twarz, kształt i złudzenie życia. Po tragicznej śmierci córki Bee jego dom zamienia się jednak w miejsce bardziej martwe niż wszystkie drewniane zabawki razem wzięte. Lata później Samuel i jego żona Esther przyjmują pod dach siostrę Charlotte oraz dziewczynki z sierocińca, wśród nich Janice i Lindę. To powinien być gest miłosierdzia, może próba wprowadzenia do domu odrobiny ruchu, głosów, zwyczajnego dziecięcego zamieszania. Tyle że w jednym z zamkniętych pokoi czeka lalka Annabelle, przedmiot tak niewinny z wyglądu, że aż obraźliwie podejrzany. Janice, ciekawa, samotna i fizycznie słabsza od innych, zostaje wciągnięta w tajemnicę domu, w którym żałoba dawno przestała być tylko żałobą. Film opowiada o narodzinach zła nie przez wielkie wyjaśnienia, lecz przez atmosferę: skrzypiące podłogi, zakazane drzwi, ciszę po stracie i pragnienie, żeby ukochana osoba jednak wróciła. A kiedy człowiek zaczyna rozmawiać z pustką, nigdy nie ma pewności, kto odpowie.