Wieczór gier

Max i Annie traktują gry jak sport, rozrywkę, małżeńską pasję i trochę sposób na życie. Planszówki, kalambury, zagadki, rywalizacja z przyjaciółmi — wszystko ma tu swoje zasady, tempo i nagrodę w postaci satysfakcji, że znowu było się sprytniejszym od reszty. Ich cotygodniowe spotkania są przewidywalne w najlepszym sensie, aż do chwili, gdy do miasta wraca Brooks, brat Maksa, człowiek bardziej błyszczący, bogatszy i irytująco pewny siebie. To on organizuje wyjątkowy wieczór z zagadką porwania, podstawionymi zbirami i obietnicą zabawy bardziej realistycznej niż zwykle. Problem w tym, że kiedy Brooks naprawdę zostaje uprowadzony, uczestnicy długo nie wiedzą, czy nadal grają, czy właśnie weszli w coś znacznie groźniejszego. Max, Annie, Kevin, Michelle, Ryan i Sarah próbują rozwiązać sprawę, ścigając się z własną niekompetencją, ambicją i przekonaniem, że przecież to musi być część scenariusza. Film opowiada o komediowym chaosie, ale pod spodem bardzo ładnie pokazuje ludzi, którzy w grach czują się bezpieczniej niż w prawdziwych rozmowach. Bo łatwiej odgadnąć hasło niż przyznać, że brat, małżeństwo albo własne życie wymknęły się spod kontroli.