Historie równoległe

Sylvie szuka inspiracji do nowej powieści i robi to w sposób, który brzmi niewinnie tylko wtedy, gdy powie się to odpowiednio elegancko: podgląda sąsiadów z naprzeciwka. Pisarze, wiadomo, lubią tłumaczyć ciekawość pracą twórczą, ale cudze życie ma tę niedogodność, że nie zawsze chce pozostać materiałem literackim. Kiedy Sylvie zatrudnia młodego Adama do pomocy w codziennych sprawach, jej własny porządek zaczyna się przesuwać. Relacja, obserwacja i wyobrażona historia splatają się coraz mocniej, aż fikcja przestaje być bezpieczną zabawą w głowie autorki. To kameralna opowieść o patrzeniu na innych, o granicy między inspiracją a ingerencją i o tym, że historie wymyślane na cudzy temat potrafią nagle upomnieć się o realne konsekwencje. Cóż, życie rzadko pyta pisarza, czy można dopisać mu puentę.