Trzy billboardy za Ebbing, Missouri

Mildred Hayes mieszka w małym miasteczku, gdzie ludzie pamiętają cudze sprawy dłużej, niż wypada, ale śmierć jej córki jakby zbyt szybko została przykryta codziennością. Od morderstwa minęły miesiące, śledztwo stoi w miejscu, a policja nie potrafi wskazać sprawcy. Mildred nie chce już grzecznie czekać, słuchać wyjaśnień i przyjmować współczucia podawanego w takiej dawce, by nikomu nie zepsuć dnia. Wynajmuje więc trzy puste billboardy przy drodze do Ebbing i umieszcza na nich wiadomość skierowaną do szeryfa Williama Willoughby’ego. To nie jest elegancki apel, tylko publiczne oskarżenie, czerwony krzyk na poboczu, którego nikt w miasteczku nie może udawać, że nie widzi. Gest Mildred uruchamia lawinę złości, lojalności i wstydu. Willoughby jest szanowany, ciężko chory i lubiany, co wcale nie unieważnia jej gniewu. Funkcjonariusz Dixon, brutalny, porywczy i niedojrzały, reaguje tak, jakby przemoc była jego pierwszym językiem. Film nie dzieli ludzi wygodnie na dobrych i złych, bo w Ebbing każdy nosi jakąś ranę, a każda racja jest zabrudzona pychą, bólem albo bezradnością. To opowieść o żałobie, która nie chce być cicha. Mildred nie prosi o pocieszenie, tylko o odpowiedzialność. Jej billboardy stają się wyrzutem sumienia dla całej społeczności, ale też dowodem, że sprawiedliwość ścigana samym gniewem potrafi niebezpiecznie zbliżyć się do zemsty.