Truposze nie umierają

Centerville jest takim miasteczkiem, w którym nic wielkiego nie powinno się wydarzyć. Szef Cliff Robertson, oficer Ronnie Peterson i oficer Mindy Morrison pilnują tu porządku raczej sennego niż dramatycznego, a mieszkańcy żyją w rytmie codziennych drobiazgów. Tyle że coś zaczyna się psuć. Dni zachowują się dziwnie, zwierzęta uciekają, radio nadaje niepokojące wiadomości, a księżyc wisi na niebie jak zły znak, którego nikt nie chce przeczytać do końca. Potem zmarli wstają z grobów i, jak to zmarli w kinie zombie, nie mają już zbyt wielu zainteresowań poza jedzeniem żywych. W miasteczku pojawia się panika, ale osobliwie przytłumiona, jakby nawet apokalipsa musiała dostosować się do lokalnego tempa. Zelda Winston, Hank Thompson, farmer Frank Miller i inni mieszkańcy próbują przetrwać, choć trudno powiedzieć, czy naprawdę rozumieją, co się dzieje. Film opowiada o końcu świata bez wielkich fanfar, za to z suchym absurdem i poczuciem, że ludzkość może przegapić własną katastrofę, bo będzie zbyt zajęta przyzwyczajeniami, zakupami, kawą i powtarzaniem, że wszystko pewnie jakoś się ułoży.