Wysyp żywych trupów

Shaun ma prawie trzydzieści lat, pracę bez większego sensu, przyjaciela Eda, z którym najłatwiej zmarnować wieczór, oraz dziewczynę Liz, coraz bardziej zmęczoną jego niezdolnością do dorosłości. Życie Shauna płynie między sklepem, kanapą i pubem Winchester, jakby cała egzystencja mogła zmieścić się na trasie kilku przecznic. Kiedy Liz z nim zrywa, wygląda to dla niego jak osobista katastrofa, choć prawdziwa katastrofa właśnie wychodzi na ulice Londynu. Miasto zostaje opanowane przez zombie, a Shaun, człowiek zwykle spóźniony nawet do własnych emocji, postanawia uratować matkę, odzyskać Liz i zabrać najbliższych w najbezpieczniejsze miejsce, jakie zna. Czyli do pubu. Film miesza horror z komedią, ale nie robi tego wyłącznie dla żartu. Zombie są tu straszne, owszem, ale równie zabawnie smutne jest to, że Shaun przed apokalipsą też trochę szedł przez życie jak żywy trup. Dopiero koniec świata zmusza go, by wreszcie podjął decyzję, ruszył z miejsca i sprawdził, czy bohaterstwo może zacząć się od bardzo nieporadnego planu.