Requiem dla snu

Marzenia w „Requiem dla snu” zaczynają się niepozornie, prawie zwyczajnie. Sara Goldfarb chce zmieścić się w czerwoną sukienkę i wystąpić w telewizji. Jej syn Harry, razem z Marion Silver i Tyronem C. Love’em, widzi przed sobą pieniądze, sklep, lepsze życie, ucieczkę z miejsc, w których wszystko kręci się po tej samej brudnej orbicie. Darren Aronofsky prowadzi te pragnienia przez świat Brighton Beach, narkotykowych transakcji, tabletek na odchudzanie i halucynacji karmionych samotnością. Każda z postaci wierzy, że kontroluje własny głód. Sara połyka kolejne dawki, bo przecież tylko przygotowuje się do wielkiego dnia. Harry i Tyrone próbują zarobić na heroinie, Marion szuka przestrzeni dla siebie i swoich projektów. Z czasem pragnienie przestaje być narzędziem, a staje się panem. Montaż, muzyka Clinta Mansella i nerwowy rytm obrazów zamieniają codzienne gesty w mechanizm uzależnienia. Nie ma tu jednej moralizatorskiej lekcji, jest raczej zimna obserwacja tego, jak potrzeba miłości, sukcesu i uznania może zostać przejęta przez substancję, fantazję albo rozpacz. Aronofsky nie rozdziela tych historii na osobne przestrogi, bo wszystkie wyrastają z podobnej potrzeby: zostać zobaczonym, kochanym, ważnym. I właśnie dlatego upadek bohaterów jest tak konsekwentny, niemal mechaniczny.