Chopin, Chopin!

Paryż lat trzydziestych XIX wieku zna Fryderyka Chopina jako młodego pianistę, którego koncerty przyciągają arystokrację, artystów i wpływowych mecenasów. Kompozytor ma dwadzieścia pięć lat, uczy gry, bywa na salonach i z łatwością zdobywa sympatię otoczenia. Za błyskotliwym sposobem bycia ukrywa jednak postępującą chorobę oraz świadomość, że czasu może mieć mniej niż jego rówieśnicy. Życie dzieli między pracę nad kolejnymi utworami, spotkania z przyjaciółmi i relacje uczuciowe, które rzadko dają mu oczekiwany spokój. Kontakt z George Sand otwiera nowy etap, pełen bliskości, sporów i wspólnych wyjazdów. Muzyk stale tęskni również za krajem, którego po powstaniu listopadowym nie może bezpiecznie odwiedzić. Wiadomości od rodziny oraz polskich emigrantów przypominają mu, że paryski sukces ma swoją cenę. Każdy występ wymaga coraz większego wysiłku, lecz choroba nie powstrzymuje go przed komponowaniem i poszukiwaniem własnego języka muzycznego. Publiczność widzi eleganckiego ulubieńca salonów, podczas gdy najbliżsi obserwują osłabienie i strach przed utratą samodzielności. Kolejne lata układają się w serię intensywnych epizodów, w których sława, miłość i twórczość ścierają się z nieuchronnością przemijania. Jego mieszkanie staje się miejscem spotkań, lekcji i prób, choć coraz częściej musi ukrywać kaszel przed gośćmi. Przyjaciele próbują chronić go przed przeciążeniem, ale Fryderyk nie chce pozwolić, by choroba wyznaczała rytm pracy.