Platforma

Goreng budzi się w betonowej celi, która ma numer, współlokatora i dziurę pośrodku podłogi. Przez tę dziurę raz dziennie zjeżdża platforma z jedzeniem. Na najwyższych poziomach wygląda to jak wystawny bankiet, im niżej, tym bardziej posiłek zamienia się w resztki, potem w upokorzenie, a w końcu w głód, rozpacz i przemoc. Zasada jest prosta, prawie dziecinna: gdyby każdy zjadł tylko tyle, ile potrzebuje, wystarczyłoby dla wszystkich. W praktyce człowiek zamknięty w pionowym więzieniu szybko odkrywa, że rozsądek kończy się tam, gdzie jutro można obudzić się kilkadziesiąt pięter niżej. Goreng, który zabrał ze sobą książkę zamiast noża, trafia w system zmieniający ludzi w drapieżników, filozofów, fanatyków albo mięso dla cudzej desperacji. Jego towarzysz Trimagasi tłumaczy reguły z cynicznym spokojem kogoś, kto przestał już wierzyć w dobre wychowanie. Później pojawiają się kolejne osoby, kolejne strategie przetrwania i coraz bardziej bolesne pytanie, czy bunt w takim miejscu w ogóle może mieć sens. „Platforma” działa jak brutalna przypowieść o społeczeństwie, które teoretycznie wie, jak się podzielić, ale praktycznie zawsze znajduje powód, by najpierw najeść się za siebie. Nie trzeba wielkiej scenografii, by poczuć ciężar tej historii. Wystarczy beton, zjazd platformy i świadomość, że pozycja w systemie nie jest zasługą, tylko przypadkiem, który ludzie bardzo chętnie mylą z moralną przewagą.