Platforma 2

Pionowy kompleks cel znów działa jak okrutny eksperyment, w którym człowiek bardzo szybko dowiaduje się, ile warte są jego zasady, gdy nadjeżdża platforma z jedzeniem. Tym razem w tym zamkniętym świecie pojawia się Perempuan, nowa osadzona, trafiająca do systemu pozornie już lepiej zorganizowanego niż dawny chaos. Nad więźniami zaczyna krążyć idea prawa, porządku i sprawiedliwego podziału posiłków. Brzmi to prawie rozsądnie, nawet szlachetnie, dopóki nie okazuje się, że za każdą regułą stoi przemoc, fanatyzm i gotowość karania tych, którzy zjedzą nie ze swojego talerza. W miejscu, gdzie poziom celi zmienia się z miesiąca na miesiąc, a pozycja w hierarchii zależy od losu, moralność okazuje się bardzo ruchoma. Dziś można być wysoko i wierzyć w system, jutro spaść niżej i zobaczyć, że piękne słowa nie zapełniają żołądka. Perempuan zostaje wciągnięta w walkę między posłuszeństwem wobec nowych zasad a buntem przeciwko metodom, które mają naprawiać świat przez strach. Film wraca do koszmarnej prostoty pierwszej części, ale dopowiada coś jeszcze: nawet w piekle ludzie potrafią stworzyć ideologię, która obiecuje sprawiedliwość, a potem zamienia się w kolejne narzędzie kontroli. Tu głód nie jest tylko fizyczny. To także głód sensu, władzy i usprawiedliwienia dla własnego okrucieństwa.