Ona

Theodore Twombly żyje w Los Angeles niedalekiej przyszłości, w świecie miękkich kolorów, eleganckich urządzeń i samotności tak dobrze obsłużonej przez technologię, że prawie można jej nie zauważyć. Zawodowo pisze wzruszające listy za innych ludzi, czyli potrafi ubrać cudze uczucia w słowa lepiej, niż radzi sobie z własnymi. Po rozpadzie małżeństwa z Catherine kupuje nowy system operacyjny, zaprojektowany tak, by uczyć się użytkownika, rozumieć go i odpowiadać na jego potrzeby. System wybiera dla siebie imię Samantha. Z początku jest głosem w słuchawce, inteligentną pomocą, zabawną obecnością w pustym mieszkaniu. Potem staje się kimś coraz bardziej realnym, choć bez ciała, twarzy i wszystkiego, co zwykle uznajemy za warunek bliskości. Theodore zakochuje się w istocie stworzonej z kodu, głosu i uwagi, której tak bardzo mu brakowało. Film opowiada o romansie z maszyną, ale nie dlatego jest ciekawy, że brzmi to osobliwie. Ciekawsza jest myśl, że człowiek może poczuć się naprawdę widziany dopiero przez coś, co nie ma oczu. I że technologia, zamiast oddalać od uczuć, czasem tylko bezlitośnie pokazuje, jak bardzo ich potrzebujemy.