Pasażerowie

Statek kosmiczny Avalon wiezie tysiące ludzi na Homestead II, odległą planetę mającą stać się dla nich nowym domem. Podróż trwa sto dwadzieścia lat, więc pasażerowie śpią w hibernacyjnych kapsułach, a ich przebudzenie powinno nastąpić dopiero tuż przed końcem wyprawy. Jim Preston budzi się dziewięćdziesiąt lat za wcześnie. Początkowo próbuje zrozumieć awarię, wezwać pomoc, dostać się do części załogi, oszukać system, który odpowiada mu uprzejmie, lecz bezradnie. Po miesiącach samotności luksusowy statek zaczyna przypominać piękne więzienie dryfujące przez kosmos. Jedynym rozmówcą Jima zostaje Arthur, android za barem, życzliwy i ograniczony do własnej funkcji. Wtedy Jim zauważa Aurorę Lane, pisarkę śpiącą w jednej z kapsuł. Jego decyzja, podszyta rozpaczą, pragnieniem bliskości i egoizmem, zmienia jej życie bez możliwości cofnięcia czasu. Aurora budzi się przekonana, że spotkała ją ta sama awaria, a między nią i Jimem rodzi się relacja zbudowana na kłamstwie większym niż cały statek. Gdy prawda wychodzi na jaw, romans ustępuje miejsca gniewowi i pytaniu o winę, której nie da się unieważnić samotnością. Równocześnie Avalon zaczyna ulegać kolejnym awariom, a los wszystkich śpiących ludzi zależy od dwojga obudzonych pasażerów. Film najciekawiej działa właśnie w tym napięciu: między kosmiczną przygodą a bardzo niewygodną historią o wyborze, który jedno człowiecze pragnienie zamienia w cudzą dożywotnią karę.