Pewnego razu… w Hollywood

Los Angeles, rok 1969. Rick Dalton był niegdyś gwiazdą westernowych seriali telewizyjnych, lecz te czasy powoli mijają. Aktor wciąż kręci się po branży, grając drugoplanowych złoczyńców w kolejnych produkcjach, i z rosnącym niepokojem obserwuje, jak Hollywood zmienia się w kierunku, w którym nie bardzo jest dla niego miejsce. Wszędzie u jego boku pojawia się Cliff Booth, jego kaskader i jednocześnie najlojalniejszy przyjaciel, który od lat dzieli z nim trudy pracy na planach filmowych. Obaj mężczyźni poruszają się po mieście, w którym roi się od nowych twarzy i nowych prądów w kinie, a stare hierarchie zaczynają się kruszyć. Tuż obok willi Ricka mieszka para ze świata kina — Roman Polański i Sharon Tate, będąca symbolem nowego, rozświetlonego blaskiem Hollywood. Tarantino prowadzi swoją historię w leniwym, anegdotycznym rytmie, przeplatając wątki obu przyjaciół i kreśląc szczegółowy portret epoki tuż przed jej końcem. Gdzieś w tle kręci się sekta Charlesa Mansona, której obecność buduje narastające poczucie niepokoju. Cały film to miłosna pochwała starego Hollywood, opowiedziana przez kogoś, kto zna każdy jego zakamarek.