Nie otwieraj oczu: Barcelona

Barcelona po katastrofie nie przypomina miasta z pocztówek, folderów i wakacyjnych wspomnień. Ulice są puste albo zbyt niebezpieczne, światło przestało być obietnicą bezpieczeństwa, a oczy, czyli coś najbardziej naturalnego, stały się narzędziem zagłady. Tajemnicze istoty doprowadzają ludzi do śmierci, gdy tylko ktoś na nie spojrzy, więc ocaleni uczą się żyć po omacku, z opaską na twarzy, z oddechem wstrzymanym przy każdym szmerze. Sebastián przemierza miasto z córką Anną, próbując przetrwać w rzeczywistości, w której zaufanie jest równie ryzykowne jak otwarcie oczu. Spotyka innych ocalałych, między innymi Claire, i wchodzi w świat grup, które tworzą własne zasady, własne strachy i własne sposoby tłumaczenia końca znanego porządku. Tu apokalipsa nie jest tylko potworem za rogiem. Jest także pytaniem, co człowiek zrobi ze swoim bólem, winą i nadzieją, kiedy zabraknie normalnego świata. Film rozszerza historię znaną z „Nie otwieraj oczu”, ale przenosi ją w przestrzeń bardziej duszną, europejską, pełną religijnych skojarzeń i lęku, który nie pozwala nawet spojrzeć prawdzie prosto w twarz.