Nie otwieraj oczu

Malorie żyje w świecie, w którym największym zagrożeniem staje się zwykłe spojrzenie. Nie jakiś potwór z zębami, nie ogień spadający z nieba, nie wojna pokazana w telewizji, lecz coś niewidzialnego, co doprowadza ludzi do śmierci w chwili, gdy tylko to zobaczą. Brzmi jak koszmar wymyślony przez kogoś wyjątkowo złośliwego, bo człowiek przecież odruchowo ufa oczom. Tu właśnie oczy trzeba zdradzić, zasłonić, uciszyć. Malorie, początkowo zamknięta w domu z grupą obcych ludzi, próbuje przetrwać pierwsze dni katastrofy, w których strach bardzo szybko miesza się z podejrzliwością. Są Tom, Douglas, Olympia, Charlie i inni ocaleni, każdy z własnym lękiem, każdy z jakąś cząstką nadziei albo rozpaczy. Po latach Malorie rusza rzeką z dwojgiem dzieci, ucząc je bezwzględnej zasady: nie wolno otwierać oczu. Film opowiada o apokalipsie, ale najważniejsze zostaje macierzyństwo w świecie, który nie daje matce żadnej gwarancji. Malorie musi chronić dzieci przed czymś, czego nie można nazwać, opisać ani zobaczyć. A przecież trzeba iść dalej.