Niewidzialny człowiek

Cecilia Kass ucieka nocą z domu Adriana Griffina, bogatego naukowca i człowieka, który przez lata zamieniał jej życie w elegancko urządzoną klatkę. Pomaga jej siostra Emily, schronienie daje przyjaciel James, a rozsądek podpowiada, że najważniejsze już za nią. Potem przychodzi wiadomość o samobójstwie Adriana i spadku, który powinien zamknąć sprawę. Powinien, czyli oczywiście nie zamyka niczego. Cecilia zaczyna czuć, że jest obserwowana, dotykana przez coś niewidzialnego, osaczana w miejscach, które miały dać bezpieczeństwo. Dla innych wygląda to jak trauma, lęk, może rozpad po przemocowym związku. Dla niej staje się coraz bardziej oczywiste, że Adrian znalazł sposób, by nie przestać jej kontrolować nawet po własnej śmierci. Film opowiada o niewidzialnym prześladowcy, ale jego groza wyrasta z bardzo ziemskiego doświadczenia: z sytuacji, w której ofiara mówi prawdę, a świat uprzejmie zastanawia się, czy przypadkiem nie przesadza. Puste miejsce w pokoju staje się tu straszniejsze niż potwór, bo nikt oprócz Cecilii nie chce uwierzyć, że właśnie stamtąd nadchodzi cios.