Dziedzictwo. Hereditary

Po śmierci Ellen, seniorki rodziny Grahamów, w domu Annie, Steve’a, Petera i Charlie zostaje coś więcej niż żałoba. Zostaje ciężar, którego nie da się wynieść razem z pudłami po zmarłej, coś lepko przyczepionego do ścian, gestów i rodzinnych przemilczeń. Annie tworzy miniaturowe makiety, jakby próbowała zamknąć chaos życia w małej, kontrolowanej skali. Tyle że rzeczywistość nie chce się zmniejszyć, przeciwnie, rośnie, pęka i coraz wyraźniej pokazuje, że w tej rodzinie od dawna działały siły, o których nikt nie mówił wprost. Charlie jest osobna, niepokojąco milcząca, Peter niesie własny nastoletni lęk, Steve próbuje utrzymać resztki normalności, a Annie coraz głębiej wchodzi w rozpacz, winę i podejrzenie, że matka zostawiła po sobie dziedzictwo znacznie mroczniejsze niż wspomnienia. Film opowiada o horrorze rodzinnym, ale jego strach nie bierze się wyłącznie z nadprzyrodzonych znaków. Najbardziej niepokoi tu myśl, że rodzina może być miejscem przekazywania bólu, tajemnicy i klątwy, zanim ktokolwiek zdąży zrozumieć, że już od dawna uczestniczy w cudzym planie.