Coś za mną chodzi

Zwyczajne przedmieścia, basen na podwórku, kino, samochody zaparkowane przed domami — wszystko wygląda tak, jakby największym problemem miała być nuda letnich dni. Jay ma dziewiętnaście lat i próbuje żyć rytmem swojej paczki, dopóki po spotkaniu z chłopakiem nie dowiaduje się, że coś zostało jej przekazane. Nie choroba w zwykłym sensie, nie rana, którą można opatrzyć, lecz obecność. Tajemnicza istota idzie za nią powoli, bez pośpiechu, przybierając wygląd obcych ludzi albo osób z najbliższego otoczenia. Widzi ją tylko Jay, więc strach natychmiast miesza się z podejrzeniem, że nikt naprawdę nie zrozumie jej sytuacji. Dziewczyna nie zostaje jednak zupełnie sama. Siostra i przyjaciele próbują jej pomóc, choć muszą zaakceptować reguły zagrożenia, którego nie da się wyjaśnić w prosty sposób. Z pozoru banalne gesty — wejście do szkoły, sen na kanapie, spacer ulicą — zmieniają się w ćwiczenie z nieustannego wypatrywania kształtu na horyzoncie. Każda ulica, każde otwarte drzwi i każda sylwetka zaczynają znaczyć więcej niż wcześniej. Przetrwanie zależy od czujności, zaufania i znalezienia odpowiedzi na pytanie, czy można zatrzymać coś, co po prostu idzie dalej. Całe napięcie rodzi się z prostego ruchu naprzód, bo zagrożenie nie musi biec, krzyczeć ani atakować nagle, żeby odebrać spokój.